نَبِيٌّ وَ رَسُولٌ
Bu metin, Kur'an'da nebi ve resul kavramları arasındaki farkı; kitap, gayb, adalet ve sorumluluk başlıkları üzerinden, doğrudan ayet çerçevesinde özetlemek için hazırlanmıştır.
Alan ve bildiren.
Nebi; Allah'tan vahiy alır, kitapla doğrudan ilişkilidir ve insanlara doğruyu bildirir, uyarır, rehberlik eder.
(Kadir Yavuz'un Kalemiyle)
Giriş: Kulun Vazifesi ve Netice-i İş
Anup Kumar Sah kardeşimizin yaşadığı bu durum, modern çağın en büyük imtihanlarından biridir: "Sonuç odaklılık" hastalığı. Oysa İslam medeniyeti "Çaba odaklı" bir medeniyettir. Kuran-ı Kerim'de Necm Suresi 39. ayette "İnsan için ancak çalıştığının karşılığı vardır" buyurulur. Burada vurgu "çalışmak"tır, neticeyi garanti etmek değil.
Resûlullah (s.a.v.) bir hadis-i şeriflerinde "İşlerin en hayırlısı, az da olsa sürekli olanıdır" buyurmuştur. Bu, sürekliliğin ve niyetin önemini gösterir. Anup kardeşimizin "Yarıştan çekildim" demesi, eğer bir dinlenme ve yeniden niyetlenme süreciyse bir hikmettir; lakin ümitsizlik (Ye's) İslam'da yasaklanmıştır. "Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin" (Zümer, 53) emri, sınav kağıdındaki nottan daha önemlidir.
Bilim ve psikoloji diyor ki; tükenmişlik (burnout), bedenin ve zihnin "dur" sinyalidir. Bu bir son değil, bir virajdır. İlim ışığında bakarsak; bir sınav, insanın tüm değerini ölçmez. Sadece o anki performansını ölçer. Vahiy ışığında bakarsak; asıl sınav, o kağıttaki sorular değil, kalpteki sabır ve…
Ethan Siegel’in görelilik kuramı ve ölümsüzlük üzerine yazdığı metni, Kur’an, sünnet, hadis, siyer, vahiy, ilim, bilim, coğrafya, yaratılış ve ahiret çizgisinde derinlemesine inceleyelim.
Kur’an’da insanın yaratılışı ve ölümü açıkça belirtilir: “Her nefis ölümü tadacaktır.” (Âl-i İmrân 185). Bu ayet, fiziksel ölümsüzlüğün mümkün olmadığını, insanın fıtratında fanilik olduğunu ortaya koyar.
Ancak Kur’an, ölümün son olmadığını, ahirette yeni bir hayatın başladığını bildirir: “Sonra mutlaka diriltileceksiniz.” (Müminun 16).
Peygamber Efendimiz (sav): “Akıllı kişi, nefsini hesaba çeken ve ölümden sonrası için çalışan kişidir.” (Tirmizi, Kıyamet 25).
Ramazan’ın son günleri, orucun kabul, duaların makbul olsun.
Ethan Siegel’in “Görelilik kuramının bir tuhaflığı, ölümsüzlüğe ulaşmaya en yakın şeydir” başlıklı yazısını, Kur’ân, Sünnet, Hadis, Siyer, Vahiy, ilim, bilim, coğrafya, yaradılış ve ahiret çizgisinde derinlemesine inceledim. Yazı, genel görelilik kuramı üzerinden zaman dilatasyonu, solucan delikleri ve entropi kavramlarını ele alarak “hiçbir şey sonsuza dek yaşamaz” tezini savunuyor. Siegel, ışık hızına yakın seyahat veya güçlü yerçekimi alanlarında zamanın dış gözlemci için hızlanabileceğini, ancak gözlemcinin kendi saatinde zamanın her zaman “saniyede bir saniye” aktığını belirtiyor. Fiziksel ölümsüzlüğün imkânsızlığına, negatif enerji gerektiren hipotetik solucan deliklerine ve termodinamiğin ikinci yasasına (entropi artışı) işaret ediyor.
Aşağıda, bu yazıyı vahiy merkezli bir perspektiften uzun ve derin bir makale olarak değerlendiriyorum.
Giriş Ethan Siegel, popüler bilim yazarlığıyla tanınan bir astrofizikçi. Yazısında genel görelilik kuramının (Einstein, 1915) zaman dilatasyonu etkisini anlatarak, “ölümsüzlüğe en yakın şey” ifadesini kullanıyor. Ancak bu…
Ethan Siegel’in makalesi, Einstein’ın Görelilik Kuramı üzerinden insanın ölümsüzlük arzusunu bir "bakış açısı yanılgısı" olarak tanımlıyor. Bilimsel olarak doğru olan bu yaklaşım, teolojik ve fıtri açıdan incelendiğinde, aslında insanın bu dünyaya neden sığmadığının da bir kanıtıdır.
Siegel, "ne kadar hızlı giderseniz gidin, zaman sizin için saniyede bir saniye akar" diyor. Bu, her varlığın kendi kader planı (yazılımı) içinde yaşadığını gösterir.
Kur’anî Bakış: Kur'an-ı Kerim, zamanın izafiyetini (göreliliğini) modern fizikten 1400 yıl önce haber vermiştir: "Rabbinin katında bir gün, sizin saydıklarınızdan bin yıl gibidir." (Hac, 47).
Analiz: Bilimin "zaman genişlemesi" dediği şey, aslında yaradılışın katmanlı yapısıdır. Meleklerin, ruhun ve dünya ehlinin zaman algısı farklıdır. Siegel’in "ışık hızına yakın seyahat" hayali, aslında Mi’rac hadisesindeki "zamanın dışına çıkma" mucizesinin bilimsel bir izdüşümü gibidir.
Tarih, bazen en parlak yıldızlarını en karanlık gecelerde kaybeder. İşte İbrahim Ethem Bey, böyle bir kayıptır. Henüz 22 yaşında, ince ve uzun boylu, yakışıklılığıyla dillerde destan, hafızlığıyla gönüllerde taht kurmuş, hitabetiyle ise kalpleri titreten bir gençti. O, sadece güzel konuşan biri değil; Kur'an'ın nuruyla aydınlanmış, kelamı hikmet olan bir Hatib-i Beliğ idi.
Ancak o dönemdeki yeni rejim için İbrahim Ethem'in varlığı bir tehditti. Çünkü onun sesi, halkın vicdanına dokunuyordu. Onun duruşu, zalimin otoritesini sarsıyordu. Rejim, bu 22 yaşındaki genci susturmak için tüm hukuk dışı yollara başvurdu. Defalarca mahkemeye çıkarıldı, defalarca suçlamalar yöneltildi ama her seferinde beraat etti. Çünkü ortada somut bir suç yoktu; sadece rejimin korkusu ve bir gencin hakikate olan sadakati vardı. Suç isnat edemeyen zihniyet, sonunda en kolay yolu seçti: İstiklal Mahkemeleri'nin keyfiyetiyle onu suçsuz yere infaz ettirdi.
Bu…